غلامرضا چگینی، برات قبادیان، محسن برکتین،
جلد 7، شماره 4 - ( زمستان 1382 )
چکیده
شرایط سخت نگهداری آبمیوهها و بهرهگیری از پودر آنها در صنایع مختلف غذایی سبب روآوری مصرفکنندگان و تولیدکنندگان به پودر آبمیوهها شده است. خشک کردن آبمیوهها بهصورت پودر از پیچیدهترین روشهای فرآوری میوههاست. خواص آبدوستی ترکیبات آبمیوه و ویژگیهای ترموپلاستیکی آنها پس از آبگیری، کنترل زمان خشک شدن و بردن از محفظه خشککن به قسمتهای بعدی را بسیار مشکل کرده است. دراین پژوهش با یک خشککن پاششی آزمایشگاهی، عوامل مؤثر بر رسوب پودر آبپرتقال بر دیوارههای خشککن بررسی شد. نتایج نشان میدهد که بدون بهرهگیری از مواد افزودنی به کنسانتره پرتقال، هیچگونه پودری تولید نمیشود. بهرهگیری از گلوکز مایع بهعنوان ماده کمکی خشک شدن در کنسانتره پرتقال، عملکرد را بالا برده و رسوب پودر را به میزان قابل توجهی کاهش میدهد. شرایط بهینه کاری خشککن پاششی برای خشککردن آب پرتقال با افزودنی گلوکز مـایع با دمای هـوای ورودی 130 درجه سانتیگراد، دمای هـوای خروجی 85 درجه سانتیگراد و مقدار تغذیه 15 میلی لیتر در دقیقه بهدست آمد. نتایج تجزیه و تحلیل آماری دادههای آزمایشگاهی نشان میدهد که پارامترهای دمای هوای ورودی و مقدار تغذیه بهصورت مستقل و در کنار هم، اثر معنیداری درسطح 1% بر عملکرد خشککن و رسوب دیواره دارند. با افزایش دمای هوای ورودی و مقدار تغذیه، عملکرد خشککن کاهش و رسوب دیواره افزایش مییابد. با وجود بهرهگیری از افزودنی مناسب، بین 14 تا 65% پودر بر دیوارهها رسوب کرد. نتایج آزمایشها نشان میدهد که عامل اصلی رسوب، دمای بالای دیواره است. برای جلوگیری از رسوب، باید دمای دیواره از دمای نقطه چسبندگی پودر پرتقال کمتر باشد. برای پودر پرتقال با رطوبت 2%، دمای نقطه چسبندگی 44 درجه سانتیگراد بهدست آمد. برای کنترل دمای دیواره، خشککنی با دیواره دو جداره و سیستم خنککننده دیواره پیشنهاد میشود.
محمد ماله میر چگینی، احمد گلچین، محمد بابا اکبری ساری،
جلد 30، شماره 2 - ( علوم آب و خاک- تابستان 1405 )
چکیده
بیوچار بهعنوان یک ماده کربنی پایدار، اقتصادی و سازگار با محیطزیست به دلیل برخورداری از گروههای عاملی اکسیژن دار، ساختار آروماتیک، تخلخل قابلتوجه، سطح ویژه زیاد و ظرفیت تبادل کاتیونی مناسب، بهطور گسترده در توسعه جاذبهای پیشرفته در تثبیت و حذف آلایندههای محیطی از آب و خاک مورد توجه قرار گرفته است. با وجود این، محدودیتهای عملکردی بیوچار خالص در حذف آلایندهها، ضرورت اصلاح و مهندسی آن را آشکار ساخته است. در این راستا، تولید کامپوزیتهای بیوچار از طریق ترکیب با مواد معدنی و ترکیبات حاوی آهن بهعنوان راهکاری مؤثر برای بهبود ویژگیهای ساختاری، شیمیایی و واکنشپذیری سطحی مطرح شده است. در این مقاله مروری، روشهای اصلی ساخت کامپوزیتهای بیوچار شامل اصلاح پس از فرایند گرماکافت و نیز اختلاط مستقیم با فازهای معدنی بررسی و روش هم افزایی و بارگذاری مستقیم به عنوان روش های نوین معرفی شدهاند. همچنین تأثیر نوع زیستتوده، شرایط گرماکافت، نوع ماده اصلاحکننده و مسیر سنتز بر ویژگیهای فیزیک و شیمیایی نهایی کامپوزیتها تحلیل شده است. افزون بر این، سازوکارهای حاکم بر عملکرد این مواد در تثبیت و حذف فلزات سنگین، شامل جذب سطحی، رسوب، کمپلکس، تبادل لیگاند، واکنشهای اکسایش کاهش، انتقال الکترون، برهم کنش های الکترواستاتیکی و تبادل یونی مورد بحث قرار گرفتهاند. نتایج مطالعات نشان میدهد که همافزایی میان بیوچار و فازهای معدنی و آهندار میتواند بهطور چشمگیری کارایی تثبیت آلاینده ها از جمله فلزات سنگین آنیونی و کاتیونی را افزایش دهد. این بررسی بر اهمیت طراحی هدفمند کامپوزیتهای بیوچار بر پایه شناخت دقیق رابطه میان روش ساخت و ویژگیهای عملکردی تأکید دارد. همچنین چالشهای آینده و چشماندازهای مربوط به استفاده از کامپوزیتهای بیوچار - مواد معدنی در پالایش محیطی و تجاریسازی این فناوری امیدوارکننده نیز مورد توجه قرار گرفته است.
