fa بررسی اختلالات رشدی و بازدارندگی رشد تنظیم کننده‌های پایریپروکسی‌فن و دیفلوبنزورون در شرایط حرارتی مختلف روی شب‌پره موم‌خوار بزرگ(.<span dir=ltr><i> Galleria mellonella</i> </span> L) عمومی Ggeneral پژوهشي Research در این بررسی لاروهای جوان و لاروهای سن آخر شب‌پره موم‌خوار بزرگ.<em>Galleria mellonella</em> L در معرض موم‌های آغشته به غلظت‌های 4/0 میلی‌گرم ماده مؤثره بر لیتر پایریپروکسی‌فن (شبه هورمون جوانی) و 25 میلی‌گرم ماده مؤثره بر لیتر دیفلوبنزورون (ممانعت کننده سنتز کیتین) در دماهای 25 ،30 و 35 درجه سانتی‌گراد، رطوبت نسبی 5±65 درصد و تاریکی مطلق قرار گرفتند. آزمایش‌ها نشان داد که این دو ترکیب باعث بروز تلفات لاروی در مقایسه با تیمار شاهد می‌گردند. بیشترین تلفات در مجموع دو سن لاروی مربوط به دیفلوبنزورون با 9/33 درصد و بعد پایریپروکسی‌فن با 1/24 درصد بود. این دو ترکیب بیشترین تلفات را روی لاروهای جوان به ترتیب با میانگین 8/57 و 5/31 درصد ایجاد کردند. درصد تشکیل شفیره و درصد خروج حشرات کامل در تیمار دیفلوبنزورون با تیمار شاهد تفاوتی نداشت، اما پایریپروکسی‌فن باعث کاهش تشکیل شفیره تا 4/48 درصد و کاهش درصد خروج حشرات کامل تا 8/44 درصد گردید. هم‌چنین این ترکیب باعث بروز ناهنجاری‌هایی به میزان 1/55 درصد در شفیره‌های تشکیل شده گردید. تأثیر شبه هورمون جوانی از نظر موارد فوق روی لاروهای سن آخر بیشتر از لاروهای جوان بود. کاربرد این ترکیب در دمای 25 و 30 درجه سانتی‌گراد باعث بروز بیشترین اختلالات شفیرگی به ترتیب تا 1/62 و 78 درصد گردید و در دمای 35 درجه سانتی‌گراد بروز شفیره‌های ناسالم تا 7/19 درصد کاهش یافت. در مجموع تیمار لاروهای سن آخر با تنظیم کننده‌های رشد در دمای 35 درجه سانتی‌گراد باعث افزایش درصد خروج حشرات کامل غیر طبیعی به میزان 4/49 درصد گردید. این ترکیبات روی کاهش میزان تخم‌ریزی و کاهش درصد تفریخ تخم حشرات به‌طور یکسان عمل کردند و90-70 درصد باعث کاهش ظهور نتاج نسل بعدی گردیدند. از این‌رو تأثیر چشم‌گیری در کاهش جمعیت آفت دارند. با توجه به اثر ترکیبات تنظیم کننده رشد بر برخی ویژگی‌های بیولوژیک لاروها، امکان استفاده از آنها به تنهایی یا همراه با دیگر ترکیبات شیمیایی (حشره‌کش‌های تدخینی) در کنترل تلفیقی این‌گونه آفات انباری میسر است. In this study diflubenzuron as a chitin synthesis inhibitor with a dosage of 25 mg A.I/L, and Pyriproxyfen as a juvenile hormone analogue with a dosage of 0.4 mgA.I/L were incorporated in the wax diets of young and last instar larvae of greater wax moth and reared at different temperatures (25, 30, 35°C). Results showed that these compounds in comparison with control increased larval mortality. Diflubenzuron and pyriproxyfen caused 33.9% and 24.1% mortality respectively. The young larvae showed higher mortality with the mean of 57.8% in diflubenzuron and 31.5% in pyriproxyfen. In evaluation of pupation and emergence of adults, no significant differences were observed between diflubenzuron and control. Pyriproxyfen induced reduction in pupation about 48.4% and adult emergence about 44.8% and caused some abnormalities of pupae. Last larval instar was more sensitive to JHA in this respect. Maximum pupation disruption occurred at 25ºC and 30ºC in comparison with 35ºC which reduced abnormal pupae up to 19.7%. IGRs were effective in last larval instar at 35 ºC and increased abnormality of adult up to 49.4%. Reproductive potential (egg viability, hatchability) of adults reduced in F1 generation and was 70-90 percent. IGRs have unfavorable effects on biological aspects of larvae therefore, it is possible to use IGRs alone or in conjunction with other pesticides (Fumigants) in integrated control of these pests. دیفلوبنزورون، پایریپروکسی‌فن، شب پره موم خوار بزرگ، حرارت، سن لاروی Diflubenzuron, Pyriproxyfen, Greater wax moth, Temperature, Larval instar. 297 311 http://jstnar.iut.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2-918&slc_lang=fa&sid=1 M. Khosravi ملیحه خسروی Yes R. Ebadi رحیم عبادی No H. Seyedoleslami حسین سیدالاسلامی No B. Hatami بیژن حاتمی No Kh. Talebi Jahromi خلیل طالبی جهرمی No