4 نتیجه برای فلاکس فعال
امیر لری امینی، حامد ثابت، محسن قنبری حقیقی،
دوره 6، شماره 2 - ( 10-1399 )
چکیده
در این تحقیق فولاد زنگ نزن دوفازیAISI 2205 با استفاده از فلاکس های فعال کننده سطحی به روش A-TIGبه صورت رویه (سطحی) جوشکاری شد. بدین منظور از دو فلاکسZrO2 وTiO2 بصورت مجزا و مخلوط نمونه هایی با درصد های وزنی متفاوتی تهیه و استفاده شد. نتایج بررسیهای چشمی نمونه های مختلف مشخص نمود که نمونه تهیه شده با فلاکس سطحی50 %ZrO2 و50 %TiO2 کمترین عرض گرده و نمونه حاوی90%ZrO2 بیشترین عمق نفوذ را دارد، همچنین نتایج بررسی ها نشان داد که میزان پیچیدگی زاویه ای نمونه های مخلوط فلاکسZrO2 وTiO2 ،225% کمتر از نمونه بدون فلاکس است. نتایج آزمون ماکروسکوپی نمونه ها مشخص نمود که بیشترین طول و عرض دانه های ماکروسکوپی مربوط به نمونه حاوی90%ZrO2 و کمترین طول و عرض دانه های ماکروسکوپی مربوط به نمونه حاوی90%TiO2 است. نتایج آزمون سختی نیز نشان داد که بیشترین میزان سختی مربوط به نمونه حاوی90%TiO2 با مقدار950 ویکرز و کمترین میزان سختی مربوط به نمونه حاوی90%ZrO2 با مقدار410 ویکرز است. در مجموع نتایج کلیه آزمون ها مشخص نمود که فلاکس های سطحیZrO2 و TiO2 با ایجاد تغییرات بر جریان های طولی و عرضی مذاب در حوضچه جوش بر عمق نفوذ، عرض گرده، میزان پیچیدگی زاویه ای، اندازه طول و عرض دانه های ماکروسکوپی و سختی فلز جوش فولاد زنگ نزن دوفازیAISI 2205 تاثیر مثبت می گذارند.
ساسان گلستانه زاده، سید هاشم موسوی انیجدان، حمیدرضا نجفی دژده منفرد،
دوره 8، شماره 1 - ( 5-1401 )
چکیده
هدف در این پژوهش به بررسی تاثیر پودرهای اکسیدی SiO2، MoO3 و CuO بر عمق نفوذ، ریزساختار و پروفیل سختی جوش GTAW فولاد زنگ نزن رسوب سخت مارتنزیتی 17-4PH پرداخته شده است. نمونههایی با ابعاد 150× 50 میلیمتر با ضخامت 5 میلیمتر از ورقی از جنس فولاد 17-4PH توسط پودرهای اکسیدی SiO2، MoO3 و CuO جوشکاری گردیدند. نتایج حاکی از این بودند که استفاده از پودرهای اکسیدی سبب افزایش عمق نفوذ تا 5/1 برابر در جوش این فولاد در مقایسه با حالت معمولی شده اند. همچنین استفاده از پودر SiO2 اگرچه باعث افزایش 49/7 میلیمتری عمق نفوذ شد، ولی ظاهر جوش مناسبی حاصل نکرد. استفاده از پودرهای MoO3 و CuO نیز باعث افزایش عمق نفوذ تا 3/5 میلیمتر گردیدند. در جوش با استفاده از پودر MoO3 آخال در سرتاسر جوش در کنارهها وجود داشت. ریزساختار جوش در نمونههای مختلف تفاوت چشمگیری نداشته و شامل ساختار دندریتی با فریت دلتا به صورت بین دندریتی بود. پروفیل سختی جوش نمونهها نشان دهنده نزدیکی مقدار سختی نمونههای جوشکاری شده با استفاده از پودرهای اکسیدی با فلزپایه بود.
حمیدرضا پوراسکندری، مسعود گودرزی، روح اله عشیری،
دوره 9، شماره 2 - ( 6-1405 )
چکیده
سوپرآلیاژ Inconel 738LC به دلیل حضور گسترده در پرههای توربین گازی و حساسیت بالای ریزساختاری به حرارت، یکی از چالشبرانگیزترین آلیاژها در فرآیندهای جوشکاری به شمار میرود. مهمترین محدودیت جوشکاری این آلیاژ، حساسیت بالا به ترک ذوبی در ناحیه متأثر از حرارت است که ناشی از تشکیل فیلمهای مذاب بیندانهای در حین سیکل حرارتی جوشکاری میباشد. در این پژوهش، اثر فرآیند جوشکاری قوسی تنگستن-گاز با فلاکس فعال (A-GTAW) بر رفتار ناحیه متأثر از حرارت، ضخامت فیلم مذاب و حساسیت به ترک ذوبی در سوپرآلیاژ Inconel 738LC مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور، نمونهها با فلاکسهای مختلف تحت شرایط حرارت ورودی تقریباً ثابت جوشکاری شدند و اثر فلاکس فعال بر هندسه جوش، عرض ناحیه متأثر از حرارت و ضخامت فیلم مذاب ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که استفاده از فلاکس فعال، با ایجاد تمرکز قوس و تغییر الگوی جریان مذاب ناشی از اثر معکوس مارانگونی، موجب هدایت مؤثرتر حرارت به سمت عمق قطعه و کاهش انتقال جانبی آن شده است. این موضوع منجر به کاهش عرض ناحیه متأثر از حرارت و کاهش ضخامت فیلم مذاب در برخی نمونهها گردید. همچنین مشخص شد رفتار ترکخوردگی تابعی از برهمکنش میان ضخامت فیلم مذاب و تنش انقباضی حوضچه جوش است. در نمونه بدون فلاکس، علیرغم تشکیل تعداد بیشتری فیلم مذاب، هیچیک به ترک ذوبی تبدیل نشدند که این موضوع به پایداری بیشتر فیلم مذاب و توانایی آن در پر کردن ناپیوستگیها نسبت داده شد. در مجموع، نتایج این پژوهش نشان داد که فرآیند A-GTAW میتواند از طریق کنترل الگوی انتقال حرارت و شرایط تشکیل فیلم مذاب، بر حساسیت به ترک ذوبی در سوپرآلیاژ Inconel 738LC اثرگذار باشد.
حمیدرضا پوراسکندری، مسعود گودرزی، روح اله عشیری،
دوره 12، شماره 1 - ( 3-1405 )
چکیده
هدف این پژوش بهبود روش بازسازی سوپرآلیاژ اینکونل 738LC در جهت کاهش احتمال بروز ترک ذوب شدگی میباشد. فرایند جوشکاری قوسی تنگستن-گاز با جریان جوشکاری ۶۰ آمپر روی سوپرآلیاژ اینکونل 738LC انجام شد. از پودر TiO2 بعنوان فلاکس فعال در این پژوهش استفاده شد، نمونه های جوشکاری شده با فلاکس در ۴ غلظت مورد بررسی قرار گرفتند و ریزساختار با میکروسکوپ نوری و میکروسکوپ الکترونی روبشی بررسی شد. مشخص شد غلظت اثر بسزایی در اثرگذاری فلاکس داشته و فلاکس با غلظت 1 گرم بر میلیلیتر بیشترین عمق نفوذ را موجب شده و منجر به %۶۸ افزایش عمق نفوذ جوش در نمونه بهینه شد. فلاکس فعال همچنین به مقدار ٪۶۳ افزایش حجم حوضچه مذاب را در نمونه بهینه ایجاد کرد. عرض ناحیه متأثر از حرارت در اثر فلاکس به مقدار ٪۱۲ کاهش یافت. تصاویر ثبت شده و اندازهگیریهای کمّی و کیفی قوس الکتریکی، تمرکز و تنگ شدن ستون قوس پلاسما در حضور فلاکس TiO2 را به روشنی نشان داد. همچنین در بررسی ریزساختار فلز جوش، پدیده مهار رشد دندریتهای ستونی مشاهده شد. مشخص شد، فلاکس TiO2 با کاهش قطر قوس و همچنین فعال نمودن جریان معکوس مارانگونی، موجب افزایش نفوذ و افزایش حجم حوضچه شده و عرض ناحیه متاثر از حرارت را کاهش داد، افزایش حجم حوضچه تنش انقباضی وارده را افزایش داده و منجر به بروز ترک ذوبی برای نمونه با بیشترین حجم حوضچه شد.
